شنبه, دی ۲۸, ۱۳۹۸
اطلاعات عمومیگوناگون

مغز جنایتکاران چه فرقی با افراد عادی دارد؟

این سوال به افراد عادی محدود نمی شود و دانشمندان از ده ها سال قبل با تحلیل مغز افراد جانی به دنبال یافتن پاسخی برای آن بوده اند.

methode sundaytimes prodmigration web bin 24cc5d1b d170 4dde 8d37 3b1faada04c2 - مغز جنایتکاران چه فرقی با افراد عادی دارد؟

در قرن هجدهم روشی به نام جمجمه شناسی توسط «فرنز گال» رواج پیدا کرد، که بر اساس آن با مطالعه برجستگی های ظاهری جمجمه می توان به لایه های شخصیت افراد پی برد. او پس از مطالعه تعدادی بیمار و زندانی سیستمی شامل ۲۷ نوع برجستگی جمجمه را توسعه داد که حتی طی دو قرن بعد هم بین مردم محبوب و پذیرفته شده بودند.

مطالعات بعدی دانشمندان ثابت کرد که این سیستم هیچ پایه و اساس علمی ندارد و سماجت روی آن تنها از روی عدم آگاهی یا منافع شخصی صورت گرفته است. با این وجود مفهوم اصلی آن حتی در قرن بیستم به پایه ای برای ایده های نژادپرستانه تبدیل شده بود.

در اواخر قرن بیستم و با ظهور تکنیک های تصویربرداری مغزی مدرن این مطالعات رنگ علمی تری به خود گرفت که به عنوان عصب جرم شناسی (Neurocriminology) از آن یاد می شود.

brain abnormalities murderers 1 - مغز جنایتکاران چه فرقی با افراد عادی دارد؟

این روزها عصب شناسان در داده های تصویربرداری مغزی به دنبال نشانه های بیولوژیکی و ساختاری مربوط به رفتارهای نامطلوب از جمله خشم، فقدان همدلی و شخصیت ضد اجتماعی هستند.

زمینه فعالیت این افراد به عنوان یکی از شاخه های علوم اعصاب تا حد زیادی پذیرفته شده و دیدگاه های جذابی را در مورد ساختارهای مغزی ویژه با پتانسیل تولید رفتارهای خشن و نابهنجار مطرح کرده اند. برای مثال آنها نشان داده اند یک درصد جامعه دچار نشانه های سایکوپاتی هستند اما این میزان بین مجرمان و جنایتکاران به ۲۵ درصد می رسد.

تفاوت های بیولوژیکی مغز افراد جانی با دیگران

سابقه تصویربرداری از مغز جانیان به مدت ها قبل باز می گردد. «ادرین رین»، از محققان پیشروی عصب جرم شناسی در دهه ۹۰ میلادی مطالعات زیادی را روی بخش های خاصی از مغز صورت داد که ظاهرا به رفتارهای جنایت کارانه ارتباط پیدا می کنند. تصاویری که وی از اسکن مغز یک قاتل درگیر اختلال روانی بنام «آنتونیو باستامانته» به دادگاه نشان داد، بیانگر نقصی آشکار در مغز وی و توجیهی برای عمل مجرمانه اش بود و به این صورت او را از مجازات اعدام رهانید.

حدود شش سال قبل هم آدرین رین، به عنوان استاد جرم شناسی دانشگاه پنسیلوانیا مدعی شد که میزان فعالیت در بخش های جلویی مغز که به پردازش اطلاعات، خودآگاهی و حساسیت به خشونت ارتباط دارد، در بسیاری از مجرمان، قاتلان و جامعه ستیزها کمتر از حالت عادی است.

تحقیقات دانشگاه های پنسیلوانیا و فناوری نانیانگ روی ۸۱ فرد بزرگسال هم نشان داده که با تحریک بخش پیش پیشانی که ایده ها و رفتارهای پیچیده را کنترل می کند، احتمال ارتکاب به خشونت تا ۵۰ درصد کاهش می یابد.

مطالعه ای که جدیدا در ژورنال «تصویربرداری مغز و رفتار» منتشر شده، گام مهمی را در زمینه تصویربرداری عصبی رفتار جنایی برداشته است. این مطالعه روی ۸۰۸ زندانی مذکر بزرگسال صورت گرفته و نشان می دهد بین مغز افراد جانی با کسانی که مرتکب جرایم غیرجنایی خشن یا غیر خشن شده اند، تفاوت های قابل توجهی وجود دارد.

دیدگاهتان را بنویسید